چرا من (با احتیاط) به COP28 خوشبین هستم

بدیهی ترین نیاز این است که کشورها فاصله بین اهداف و سیاست های خود را کاهش دهند. وعده های توخالی هیچ معنایی ندارد. کشورها باید سیاست های واقعی و ملموسی را برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای اعمال کنند.

اهداف بلندپروازانه برای توسعه فناوری های کم کربن یک رکن کلیدی خواهد بود. آژانس بین المللی انرژی در گزارش سال 2023 خود با عنوان “نقشه راه تا انتشار خالص صفر تا سال 2050” خواستار سه برابر ، ظرفیت انرژی های تجدیدپذیر تا سال 2030 شد. تقریباً تمام این انرژی خورشیدی و بادی خواهد بود. اگر جهان بخواهد تولید جهانی زغال سنگ را محدود و کاهش دهد، این امر ضروری است.

به نظر می رسد این هدف توسط کمیسیون اروپا رهبری می شود. اوایل پاییز امسال، او موضع خود را در COP28 تشریح کرد و سه برابر ، انرژی های تجدیدپذیر در موضع مذاکره او نقش اساسی داشت. توسعه سریع انرژی های تجدیدپذیر بعید است که بحث برانگیز باشد (اگرچه نرخ آن ممکن است باشد).

آنچه بسیار بحث برانگیزتر خواهد بود، درخواست برای حذف تدریجی سوخت های فسیلی “بی امان” است، یعنی سوخت های فسیلی سوزانده شده بدون جذب و ذخیره کربن. این کاهشی است که کمیسیون اروپا خواستار آن است. دو سال پیش، بحث های داغی بر سر حذف تدریجی زغال سنگ صورت گرفت. در نهایت، یک توافق ضعیف برای یک “کاهش تدریجی مصرف زغال سنگ: مصرف زغال سنگ بخش کوچکتری از ترکیب انرژی را نشان می داد، اما به طور کامل حذف نشد.

سال گذشته، هند خواستار گسترش این کاهش تدریجی به تمام سوخت‌های فسیلی شد. 80 کشور – از جمله کشورهای اتحادیه اروپا – از این پیشنهاد توسعه نفت و گاز حمایت کردند، اما با مقاومت شدید سایرین. ما می‌توانیم در سال جاری نیز انتظار همین پویایی را داشته باشیم، در حالی که برخی کشورها به شدت با آن مخالفت می‌کنند. من نسبت به یک هدف بلندپروازانه انرژی تجدیدپذیر خوشبین هستم، اما در مورد احتمال توافق جهانی در مورد حذف تدریجی (یا کاهش) سوخت های فسیلی تردید دارم.

  گلکسی زد فولد 6 احتمالا اولین گوشی تاشو با قاب تیتانیومی خواهد بود

این نگران کننده است زیرا توسعه فناوری های کم کربن برای توقف تغییرات آب و هوایی کافی نخواهد بود. تعهدات واقعی برای کاهش سوخت های فسیلی ضروری خواهد بود. همانطور که انرژی خورشیدی و بادی را شارژ می کنیم، آنها باید به طور فعال پایین بیایند.

اساساً، مذاکرات آب و هوا در مورد پول است. امسال هم تفاوتی نخواهد داشت. تنش های فزاینده ای بین کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه وجود خواهد داشت، زیرا کشورهای ثروتمند به تعهدات قبلی خود مبنی بر تامین 100 میلیارد دلار در سال کمک مالی برای آب و هوا برای کمک به کشورهای با درآمد پایین و متوسط ​​(LMICs) برای سرمایه گذاری و سازگاری با شرایط کم، عمل نکرده اند. فن آوری های کربن به اثرات آب و هوایی اینکه دقیقاً کدام کشورهای LMIC باید کمک مالی برای آب و هوا دریافت کنند و چگونه باید هزینه شود، بحث برانگیز است.

یک بار دیگر، مذاکرات درباره صندوق «زیان و ضرر» – که تحت آن کشورهای ثروتمندی که بیشترین سهم را در ایجاد این مشکل داشته اند، خسارات آب و هوایی را در کشورهای کم درآمد پرداخت می کنند – در راس دستور کار LMICها قرار خواهد گرفت. برخی از کشورها طرح پیشنهادی را در هفته های اخیر پذیرفته اند، اما این طرح باید در ماه آینده نهایی شود. این صندوق در ابتدا توسط بانک جهانی میزبانی خواهد شد و میزان مشارکت کشورها هنوز مشخص نشده است. من انتظار دارم این گفتگوها پر جنب و جوش باشد.

مسلماً اکثر پیشرفت ها در خارج از صحنه اصلی، در بحث های حاشیه ای اتفاق می افتد. سرمایه گذاری و نوآوری بخش خصوصی، چه تامین مالی پروژه های کم کربن، چه اجرای اقدامات انطباق یا توسعه فناوری های جدید، بسیار مهم است. دستیابی به بی‌طرفی کربن به راه‌حل‌هایی در همه بخش‌ها نیاز دارد – نه فقط برق و حمل‌ونقل که سرفصل‌ها را به خود اختصاص داده‌اند – بلکه سیمان، فولاد و کشاورزی نیز. در کریدورها است که این راه حل ها ساخته می شود و مشارکت ها شکل می گیرد.

  تصویر روز ناسا: خوشه کروی امگا قنطورس

انتظار دارم COP28 مرا در همان حالت بدبینانه-خوشبینانه ای که امروز در آن قرار دارم رها کند. نکات مثبتی وجود خواهد داشت که ما را به جلو سوق می دهد، اما این پیشرفت ما را از آنچه که نیاز فوری به دستیابی به آن نیاز داریم، کوتاه می کند.

منبع: https://www.wired.com/story/wired-impact-hannah-ritchie-cop28-optimism-pessimism/